Aşk-ı Sükun

Say ettim;       
Yalnızlıkta,      
Acizlikte,
Çaresizlikte… 
 
Say ettim;
Tevekkülde,
Teslimiyette,
Rızada...
 
Say ettim;
Nefiste…     
Kalpte…  
Ruhta… 
Aşkta… 
Sükûnda…
 
Nefisten kalbe, kalpten nefse say ettim…

Döktüm tüm çakıl taşlarımı…

Gözyaşlarımın verdiği serinlik ruhumu biraz ferahlatmıştı. Tüm cesaretimi toplayıp bakışlarımı yavrumun olduğu yere doğru uzattım.

O da ne?

Gözlerime inanamadım.

Kupkuru çölün ortasında bir ananın gözyaşları rahmet, kanayan yüreği kaynak olmuştu. Bu su, kızgın çölde anayı temsil eder gibi akacak, kıyamete kadar gözyaşlarımla bereket bulacaktı.
 
Nuriye Çeleğen, Aşk-ı Sükûn’da, Hazreti Hacer’in, teslimiyet ve tevekkülden örülmüş, yalnızlığın en koyusundan geçip hepimize analık eden şefkatiyle bereketlenen büyük yolculuğunu anlatıyor.
 
Her kadın Hacer’dir, fark yürüyüştedir…