Tek Gerçeğim Sensin

Kaybettiğimiz umutlarımızı gökyüzünde ararken gökkuşağında boğulmuşuz.

Ve o gökkuşağı öldürürken aynı zamanda da hayat vermiş paramparça olan ruhumuza.

Okyanusa yansıyan gökkuşağının renkleri ise ufka karışıp gökyüzünü okyanusa mühürlemiş.

Ufukta kiokyanus ve gökyüzünün o eşsiz dansları sonsuzluğa kazanmış. Sonsuzluk. Hem bir lütuf hem de bir ceza.

‘‘Gökyüzü can çekişiyordu. İçinde bulundurduğu sonsuz bulutlar, 
okyanusu menekşelerle donatarak ona bir mezar hazırlıyordu.
Menekşe. Gökyüzünün en sevdiği fakat mezarını süsleyecek olan çiçek…’’

‘‘Bazen öyle bir hale gelirsin ki, sen bile kendini tanıyamazsın.
Ruhun sana ihanet edip maskelenir, kayıplara karışır.
Caddelere, çıkmaz sokaklara, bazense karanlığa saklanır.
Yakalanmak istemez sana. Bilir çünkü maskenin ardındaki yıkımı göreceğini.’’